Categorie: (B)right 2 Write (Pagina 2 van 12)

Good morning… Heist-op-den-Berg.

Goedemorgen morgen… zonder zorgen. Ik ben graag vroeg uit de veren. Vaak hoor ik een haan kraaien om het stereotype plaatje te bevestigen. Er wonen er heel wat in de buurt. Nog niet zo lang geleden woonde ik in Leuven centrum; in de Ravenstraat, maar vroege vogels waren daar eerder witte raven. De uitgaande studenten waren nachtraven. Het lawaai beschouwde ik als iets wat bij de bele(u)venissen van een stad hoorde. Het voordeel was dat er ’s ochtends vaak stilte was.

Als moederkloek wist ik dat mijn kuikens ook het liefst zo lang mogelijk in hun nest bleven, dus ik kon zorgeloos rondscharrelen als huismus vooraleer een vliegende start te nemen als professionele hoogvlieger.

Ondertussen is niet alleen de plaats van het kippenhok met mezelf als hennetje de voorste veranderd, maar zijn ook mijn kuikens gedeeltelijk uitgevlogen voor hun studies. Door de week kraait er voor mij als weduwe en zelfstandige, dus geen haan meer naar mijn vroege ochtendrituelen. Ik ben een vrije vogel geworden die kan uitvliegen zonder zorgen en zonder te zorgen, op basis van mijn agenda van die dag. 

Moederkloek gesust. Rust. Uitgerust. Maar nog lang niet uitgeblust. Ik wil die speelvogel zijn die kan spellen – vermakelijk; en die wijze uil die zich kan bewijzen; zakelijk. In mijn hoofd begin ik al vroeg plannen uit te broeden voor die dag. Straks wil ik uitvliegen als een ekster; op zoek naar glimmende schatten; creatieve woordenschatten die de ogen van klanten doen schitteren van plezier. Ik droom nog steeds om het ei van Columbus te ontdekken; iets nieuws op onontgonnen terrein.

Nog even mij nest opruimen. Een eitje als ontbijt zal ik toch maar niet eten om zeker niet de kluts kwijt te geraken, maar wat fruitsap als vitamine C voor Creativiteit, lijken mij prima dopamine voor mij D-Day met letterpret van A tot Z.

Cat Stevens mag mij als vreemde vogel uitwuiven met zijn lied: “Morning has broken. Like the first morning. Blackbird has spoken. Like the first bird.” Hello world, this is me – changing the word to change the world! Ik wil een pluim verdienen vandaag.

Ik ging even op wereldreis… op zoek naar de wereldjes achter de gordijnen. Zijn ze eilandjes van geluk of ondoorgrondbare poelen van verdriet? Ik kan er naar toe reizen met mijn fantasie als raket. Langs Mars kom ik zeker in die ruisende ruime ruimte, want ik kwam langs de Marsstraat en ik zal maar bedenken dat ik zelf wat in mijn mars heb…

Hoe dan ook, genoeg vervoer en rumoer om in vervoering te geraken. Auto’s razen voorbij; razend op de tijd. Zoem zoef. De tram ratelt op haar rails – krik krak kraak; op haar manier raak. Haar passagiers staren niet naar mij – ongeraakt, ongenaakbaar. Een motorfiets bracht gebrom.

Het liefst wil ik even kleiner worden en gedragen zoals die baby in die zak; zorgeloos en zelf zonder rugzak.

Ik kan velerlei verder op deze Lei, maar ga niet mee. Ik sta stil in dit wereldje. Ik ben er “met zorg gebracht,” zoals op de auto van De Post staat.

Ik ben buiten, kan niet binnen kijken, maar neem mijn binnenste naar buiten. Ik schrijf en blijf zo even bij. Mijn schrijfwereld neemt alles op. Is dat niet sterker gedrukt dan de resultaten van die tattoo-shop om de hoek? Kan dat niet meer tot de verbeelding spreken dan die stripwinkel?

Ik laat het op mij inwerken; rustig, al dan niet in de wachtzaal van die arts. Ik denk. Ik fantaseer en leer. Als nieuwbakken filosoof ontwaakt mijn dito civiele geloof. Wat er schuilt achter die gordijnen is eigenlijk beter in mijn fantasie als in het echt. Laat mij maar rookgordijnen optrekken. Ja jammer voor dat reclamebord hier voor de anti-rook-campagne: “klaar met mijn laatste sigaret.” Ik rook niet, maar toch wil ik even stoken. Ik steek nog een vuurtje aan en ga in vuur en vlam staan om observaties te schrijven voor mijn ontdekkingsreisjes, in mijn Fantasialand. Mag ik je aansteken?

101 stappen. 1001 indrukken. Enkelvoudige stappen in eenvoud voor zoveel meervoud.

1001, 101, 3 – 2 – 1. Go, go go. My flow. My way.

Ik leid. Ben jij verleid?

Zeg, ga je mee op weg? Gaan we verder, ver, verst? In verzen en verzinsels?

Wordt vervolgd. Voor volgers.

Er zijn heel veel bekende vrouwen: filmsterren, sportkampioenes, beroemdheden en beruchtheden uit reality reeksen, succesvolle onderneemsters enz. die in de schijnwerpers staan en daar, vaak wel verdiend, beloningen, medailles en bloemen voor krijgen. Ik zou eens graag een ster maken van die onbekende heldinnen die zowel op zonnige dagen als tijdens donkere nachten noodgedwongen helemaal alleen voor hun kinderen moeten zorgen.

Ze moeten het soms bekennen. Ze zijn buitenaardse wezens – zo lijkt het toch. Ze zijn alleenstaande moeders. Men geeft hen daardoor een stempel, zoals de nazi’s een ster gaven aan de joden. In hun niet zo werelds bestaan zijn er ook sterren; hun kinderen. Zij brengen heel wat licht in hun bestaan, al worden ze als mama verondersteld zelf het lichtend voorbeeld te zijn.

Ze bewegen zich vooral binnen hun eigen sterrenstelsel en hebben het gevoel dat enkel een UFO hen kan komen ontvoeren om er weg te geraken. Andere werelden ontdekken lijkt hen uiteraard hemels, maar ontsnappen uit de gevangenis van de dagelijkse verantwoordelijkheden is een helse onderneming.

Ze hebben vaak een droom. Zet hen even op de planeet Mars. Ze hebben heel wat in mijn mars! Ze zouden zo graag cursussen volgen:

• talen – al dan niet om met andere buitenaardse wezen te converseren.
• informatica; al was het maar om een keukenrobot te fabriceren die hen helpt met huishoudelijke taken.
• of desnoods een opleiding als waarzegster om de sterren te lezen.

Ze hebben wellicht nog andere dromen. Ze wensen een hemels lichaam. Ze willen zich terug als een vis in het water voelen en naar de zwemschool gaan. Helaas vallen hun plannen steeds in het water en dat is helaas niet letterlijk.

Ze dromen tevens over kookcursussen met room, schroom voelen voor ontmoetingen met nieuwe vriendinnen, vroom yoga volgen, chroom poetsen, loom luieren, gnooms knutselen, droomprinsen en suikerooms voor hun kinderen ontmoeten en nog zo veel meer.

Hun dromen blijven zweven in de ruimte; juist omdat ze geen ruimte krijgen! Ze hebben kinderen die ze voor geen goud zouden willen missen, maar hun solo verantwoordelijkheid voor hen zorgt er wel voor dat ze niet zomaar kunnen uitvliegen. De kleintjes naar de maan wensen is toch ook weer te negatief gesteld. Misschien denken velen dat velen dat ze slechts uitvluchten zoeken, maar zo simpel is het allemaal niet.

Ze zouden onder een hoedje (parapluutje) kunnen spelen met Mary Poppins en een babysit kunnen laten aanvliegen, maar er zijn toch wel wat obstakels:

1. Ze lijken soms satellietboodschappen te moeten uitzenden om een babysit te vinden. Hallo aarde, ontvangt u hen? Kan E.T. anders even bellen voor een bezoek aan hun huisje?
2. Ze zijn trouwens dikwijls bang voor de (in hun ogen) astronomische bedragen die daar aan verbonden zijn.
3. Het is bovendien niet eenvoudig om als moederkloek je kuikens en nest toe te vertrouwen aan een vreemde eend in de bijt. Als je het een tijdje probeert en de balans opmaakt lijkt er soms eerder sprake te zijn van een duiventil, waar steeds weer andere (al dan niet rare) vogels aan – en af vliegen.
4. De kuikentjes worden soms ook groot en spelen graag haantje de voorste. Ze kraaien dat ze geen zin hebben in al die vreemde vogels. Groot genoeg om (even) alleen te hokken zijn ze echter nog niet.

Eigen schuld, dikke bult voor al die schuldgevoelens? Denkt u dat een gescheiden mama, bewust alleenstaande moeder of jonge weduwe dan maar aan efficiënt tijdsbeheer moet doen en tijd voor zichzelf moet organiseren als de kinderen naar school gaan? Zij lachen zich een bult met dit soort veronderstellingen en werken zich ondertussen een bult. Ze zouden vaak willen dat ze een raket hebben om van “opvang” naar “werk” te vliegen, want in hun leven moeten ze schijnbaar de tijdsmuur crashen. Moeten ze een vallende ster zien om meer tijd voor zichzelf te wensen? Meestal blijven ze zoals de planeet Saturnus rond het daadwerkelijke leven op aarde cirkelen.

“Efficiënt time management” is een cursus die tegenwoordig in is. Alleenstaande mama’s kunnen dus proberen dit toe te passen op hun eigen leven door alles te combineren en hun kinderen gewoon mee te nemen naar allerhande activiteiten. Ofwel worden ze beschouwd als een “illegal alien,” waarvoor men als uitzonderlijke goedheid toeliet dat er een paar “annexen” mee kwamen. Ofwel moeten ze baan ruimen omdat de kinderen geen ruimte hadden en hun verveling niet in goede banen konden leiden. De geleerde vrijetijdsagogen hebben blijkbaar nog niet aan de intergalactische mogelijkheid gedacht om verenigingen met activiteiten op maat en leeftijd van alle gezinsleden op te richten.

Te verguizen, niet te begrijpen of te bewonderen; ze blijven dus hoe dan ook een “uniek” exemplaar. Alles is echter niet steeds kommer en kwel. Je kunt stellen dat alleenstaande mama’s door de liefde van hun kinderen toch het gevoel heb af en toe op de planeet Venus te wonen. Maar toch, waar zijn die medailles voor hen op onze aardse planeet? Schat mama’s naar w-aarde!

Ode aan de solo onbekende mama!

Ochtendstilte. Ik sta op voor de haan kan kraaien, of beter in het stedelijke Leuven, voor de beiaardklokken parmantig 9 slagen slaan. Veel eerder zelfs. Ik begin vaak als een ijverige mier het nest op te ruimen, maar een tijdje daarna vind ik rust om mij te concentreren op organiseren en schrijven. Ik weet dat er maar weinigen op dit moment een excuus vinden om mij te storen, zodat ik in een soort zen-toestand creatieve gedachten kan laten opborrelen. OK, ik werk hard, maar ik doe het ook met mijn hart. Het is jammer dat het woord “werkend” zo’n negatieve bijklank heeft gekregen in onze carrière-gerichte statusmaatschappij. Als ik zelf een ander woord voor “werken” moet uitvinden, dan denk ik dat “spelen” en “mijn hersenspinsels verder laten spinnen aan een web van ideetjes” het beste bij mij past. Ik denk vooral in woorden; soms wil ik dat ze rijmen maar meestal moeten ze opvallen: staccato – hyperkort met power, bij blijven of raken en in een ideaal scenario een dag maken. Ik kronkel om verder te spinnen; als een megaspin die haar web wil vergroten. Ik zoek associaties ook al zijn die op het eerste zicht niet evident. Mijn gedachten springen schijnbaar van de hak op de tak, maar zijn absoluut logisch te verklaren al vind ik het soms vermoeiend om de logica erachter uit te leggen. Er zijn slechts heel weinig mensen die met mij gelijk spel kunnen spelen en mij uitdagen. Meestal stuiten ze ook op een muur van initiële verlegenheid. Ik ben wie ik ben (te nemen of te laten) en heb het voordeel dat ik mensen misschien aangenaam kan verrassen. Schrijven is in ieder geval een van mijn wapens; niet heimelijk verborgen. Kom maar af met die kernraketten in de tegenaanval. Ik kom direct tot de kern van de zaak. Ik heb wortels op Venus, kom zeker van Mars wegens heel wat in mijn mars, maar blijf vooral met beide voeten op aarde, terwijl anderen en vooral hun objecten lijken te zweven. Met hoogvliegers en hoogheidswaanzin zou je wel eens je doel kunnen misen. En als ik toch geraakt word, dan weet ik zeker dat je gaat denken dat ik blauw bloed heb want er vloeit edele inkt door mijn aderen. Neen, daar krijg ik niet de “blues” van en dat is “news” dat ik uiteraard blauw op wit op papier kan zetten In alle rust, tijdens die ochtendstilte. Daarmee is de klok rond al hoor ik ze onverstoord verder tikken – het enige geluid in huis. Tik tik tik. Tak tak tak. En toch: door even te vertragen, ga ik vandaag sneller vooruit komen.

Spreuk van de dag: “stilstaan” bevordert “bewegen.”

I relax and just do it.

I can write fiction without friction.

ReACTion. I ACT with FACTs for satisfACTion.

NOW! In het NU heb je alTIJD tijd.

En nu rolluiken naar boven – mijn raam op de wereld. En windows opstarten. Want ik was nu even je nobele pennevriend die pas later “getikt” wordt; met blauw bloed – weet je wel.

Zondag. Zonnetje in mijn ogen op een kille dag. Ik straal een beetje. Ik ben vervuld van een warme gloed. Ik heb geen vroege vogels in mijn nest en word niet opgejaagd door hun gekwetter en gebedel om eten. Mama huismus kan er in gedachten even op uitvliegen, terwijl de nachtraven nog verstokt over hun stokpaardjes dromen. Even de (fabeltjes?) krant lezen, maar nog liever in gedachten aan de haal gaan met verhalen. Vandaag krijg ik een heel bijzonder cadeau: tijd. Ik moet oppassen dat het niet zomaar voorbijvliegt, maar tracht het te koesteren. In deze schijnbare hectische wereld zijn er vaak donderwolken die wensen dat er 25 uren in een dag zijn, omdat ze anders niet genoeg tijd hebben om te schitteren (zelfs als ze daardoor ironisch genoeg niet het zonnetje in huis zijn). Maar uiteraard zijn er nu weer regentranen door de invoering van het zomeruur dat ons systeem zou ontregelen, zodat we er bijna onze pluimen bij zouden verliezen. Ik veer recht bij dit soort uitspraken. Waarom zou je niet gerust zijn omdat je nu eens niet op de vlucht moet voor je eigen haastgedrag? Misschien moet er maar een gezamenlijke vlucht naar het zuiden worden georganiseerd voor rare vogels. Ik speel wel ekster; ik ga liever op zoek naar de glimmende dingen in de duisternis. Ben ik zo een roofvogel? Gevangen ben ik nog niet. Integendeel het geeft een bijzonder vrij gevoel om met de tijd en het zonlicht te kunnen spelen. Vrijheid. Niet eens op een vrijdag. Dag zondag – voor mij zonder kerkuil en als vrije vogel die zingt zoals ze gebekt is; een beetje gek en met vleugels om uit te vliegen naar die oase van rust.

V  –  Peace  – Vrijheid  – Free as a bird

I fligh – high – to the sky! Bye-bye!