(B)right 2 Write

Blog & Inspiration 2 Write

Winteruur en vlucht uit de tijd.

Zondag. Zonnetje in mijn ogen op een kille dag. Ik straal een beetje. Ik ben vervuld van een warme gloed. Ik heb geen vroege vogels in mijn nest en word niet opgejaagd door hun gekwetter en gebedel om eten. Mama huismus kan er in gedachten even op uitvliegen, terwijl de nachtraven nog verstokt over hun stokpaardjes dromen. Even de (fabeltjes?) krant lezen, maar nog liever in gedachten aan de haal gaan met verhalen. Vandaag krijg ik een heel bijzonder cadeau: tijd. Ik moet oppassen dat het niet zomaar voorbijvliegt, maar tracht het te koesteren. In deze schijnbare hectische wereld zijn er vaak donderwolken die wensen dat er 25 uren in een dag zijn, omdat ze anders niet genoeg tijd hebben om te schitteren (zelfs als ze daardoor ironisch genoeg niet het zonnetje in huis zijn). Maar uiteraard zijn er nu weer regentranen door de invoering van het zomeruur dat ons systeem zou ontregelen, zodat we er bijna onze pluimen bij zouden verliezen. Ik veer recht bij dit soort uitspraken. Waarom zou je niet gerust zijn omdat je nu eens niet op de vlucht moet voor je eigen haastgedrag? Misschien moet er maar een gezamenlijke vlucht naar het zuiden worden georganiseerd voor rare vogels. Ik speel wel ekster; ik ga liever op zoek naar de glimmende dingen in de duisternis. Ben ik zo een roofvogel? Gevangen ben ik nog niet. Integendeel het geeft een bijzonder vrij gevoel om met de tijd en het zonlicht te kunnen spelen. Vrijheid. Niet eens op een vrijdag. Dag zondag – voor mij zonder kerkuil en als vrije vogel die zingt zoals ze gebekt is; een beetje gek en met vleugels om uit te vliegen naar die oase van rust.

duifV  –  Peace  – Vrijheid  – Free as a bird

I fligh – high – to the sky! Bye-bye!

✨ Hemelse dag op aarde ☁️

Soms hoeft niemand op te stijgen
om toch even hoger te voelen.

Misschien is hemelvaart gewoon:

je volle hoofd openen
als een raam na regen.

Gedachten laten uitwaaien,
zorgen op luchtvakantie sturen,
je glimlach terugvinden
tussen twee wolken van haast.

Vandaag mag je wat ballast lossen 🎈
een “moeten”,
een “straks”,
een steen in je schoen vanbinnen.

Niet alles hoeft zwaar
om belangrijk te zijn.

Sommige mensen dragen de hemel
niet boven zich,
maar in hun manier van kijken.

Alsof hun woorden kleine vliegers zijn,
hun rust een open horizon,
hun aanwezigheid een plek
waar je adem vanzelf ruimer wordt.

Dus hierbij:

een handvol binnenlucht,
een zakje zachtheid,
en toestemming
om vandaag een beetje te zweven
zonder de grond te verliezen. 🌤️

Adem uit. Laat los. Zweef licht.

Moederdag. Mama’s maken licht.

Sommige mensen zoeken lichtpuntjes alsof ze ver verstopt zitten.

Mama’s… mama’s maken ze.

Elke dag opnieuw.

In kleine gebaren. Kleine gewoonten.
Kleine glimpen goedheid die groter blijken dan ze lijken.

Een boterham met bezorgdheid besmeerd.
Een fluisterzinnetje: “laat iets weten.”
Een blik die zegt: “je hoeft het niet alleen te dragen.”

Moederliefde woont niet in perfectie. Ze woont in aanwezigheid.

In mama’s die doorgaan wanneer hun hart moe is.
Die blijven geven. Blijven geloven.
Blijven glimlachen zelfs wanneer het leven even donker kleurt.

Mama’s zijn lichtvangers.
Lichtverspreiders.
Lichtpuntjesverzamelaars.

Ze strooien zachtheid tussen haast en huiswerk,
tussen zorgen en zondagse stilte.

“Kom maar.” “Rust maar.” “Ik ben hier.”

Altijd weer: ik ben hier.

Dat zijn de lichtpuntjes die mensen onthouden.

Niet de perfecte plaatjes. Wel de warme woorden.
Wel de handen die blijven dragen wanneer het zwaar wordt.

Vandaag brandt er ook een bijzonder licht voor mama’s die het alleen dragen.

Mama’s die iemand missen maar zichzelf elke ochtend opnieuw bijeenrapen
voor kleine oogjes die op hen vertrouwen.

Mama’s die soms breken in stilte maar toch brooddozen vullen,
dekentjes rechttrekken en licht blijven maken.

Voor elke alleenstaande mama.
Voor elke mama met een lege stoel aan tafel.

Jij bent geen gebroken licht. Jij bent een vuurtoren.

Een zachte sterrenstraal op dagen die zwaar aanvoelen.

Een fluisterlicht dat zegt:

“je bent veilig.” “je bent geliefd.” “je bent thuis.”

Precies daar, in dat kleine licht
dat nooit helemaal dooft, woont moederliefde.

Mama’s dragen.
Mama’s dromen.
Mama’s doen dagen oplichten. ✨

Mei-mij-mering in het Morgenlicht”

1 mei, mijn mij-dag vol magie 🌿

Eén mei, één moment, één mengeling van moed en mijmering 🍀
een minuscule mijlpaal die zachtjes “mag ik?” mompelt in het ochtendlicht.

Mei maakt mij mild.
Mei maakt mij meer mij.
Mei maakt mij mee met het mysterieuze muziekje van de morgen 🌸

Eén klavertje knipoogt, alsof het precies wist dat ik zou kijken.
Eén meiklokje rinkelt in het ruisen van groen geluk 🔔
en de wereld lijkt even een mild-wakkere wervelwind van wonderen.

Vandaag is geen haastdag, maar een hier-en-heden-hartslag.
Geen moeten, wel mogen. Geen rennen, wel raken 🌼

Dus kom mee, kom mij, kom mei.
Laat je lachen landen in het licht.
Eén dag. Eén glimlach. Eén grote kleine groet aan alles wat groeit .

Ontwaak! Ontvouw! Omarm!

Wanneer maandag leert stralen

Een maan-dag met zon-zin en zen zijn.

Mag ik vandaag jouw zonnestraal zijn;
een zachte zin, een warm refrein,
zodat maandag, vaak zo maan en zonder pracht,
zich langzaam zon-der schroom ontvouwt en lacht.

Mijn licht is niet te fel, niet groot,
maar glanst waar het het meeste noodt:
tussen gedachten die te zwaar gaan wegen,
leg ik lichtpuntjes neer – verlegen, maar als jouw zegen.

Zo wordt een maan-dag mild en rond,
een dag die bloost, die zon-dag vond.
Waar schaduw schuift en stilte zindert,
en tijd haar tempo even temt en mindert.

Mijn woorden warmen, wellen, waaien,
zon-deren zorgen, laten passie aaien
van twijfel die te scherp kon zijn,
en maken ruimte – zacht en fijn.

Vang wat valt uit elke zin,
de zon in zon-derlijk begin.
Koester hoe kleinheid kracht kan zijn,
hoe liefs woont in het alledaagse klein.

Stuur het terug door – verlicht, verdubbeld, vrij,
met bij-zon-dere zachtheid erbij.
Voor elke dag 🌞 die nog wil groeien,
voor elke nacht 🌛 die rust wil bloeien.

Vang.Verlicht.Vermenigvuldig.

Vlaanderen Leest met (B)right 2 Write

📖✨ Lezen is verdwijnen en tegelijk overal zijn.

Letters worden poorten, zinnen worden werelden, en je hoofd leert vliegen zonder vleugels.

Een boek is geen object, maar een reis die zich opent in stilte 🔥

Op Vlaanderen Leest-dag vieren we precies dat: de magie van verdwalen in verhalen met een lied:

Zing mee met deze tekst:

Lezen.

Dat is gretig zoeken naar letters,

Die magische puzzels vormen van woorden

En samen zin krijgen in zinnen

Om te beminnen

En inspireren om zelf te verzinnen.

Je fantasie zal ervoor zorgen

Dat je meedogenloos wordt meegezogen in verhalen

Die je zullen betoveren

En nieuwe werelden laten veroveren.

Dat is gulzig kennis verorberen,

Smullen van weetjes,

Proeven van wetenschappen,

Smikkelen van diverse feitjes,

Reizen doorheen landen – zonder grenzen,

Rijzen in intellect. Herrijzen!

Dat verdient respect.

Lezen, dat is leren, dat is leven.

Het lijkt een evidentie,

Maar ik ben blij dat ik het kan.

Dat leesvuur zit vol resistentie!

« Oudere berichten

© 2026 (B)right 2 Write

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑