Categorie: (B)right 2 Write (Pagina 10 van 12)

Schrijf! Challenge 6. Iets buitenissigs.

Vandaag wil ik gewoon tellen en twee verhalen met een exact aantal woorden laten bestellen.

101 – zoals de Dalmatiërs met zowel wit als zwart om toch tot een kleurrijk geheel te komen ondanks een ultrakort verhaal dat het hoofdpersonage zou bestempelen als een hondenleven.

112 – het noodnummer voor een ongeluk met gelukwensen die hopelijk kunnen tellen.

Toen ik mijn belastingbrief moest invullen en ik tegelijkertijd uitrekende hoeveel mijn vriendin mij kostte, bleek ik echt zwaar getaxeerd te zijn.

Berekend als ik ben, besloot ik met haar te trouwen.

Na onze onvergetelijke dag vroeg ze uiteraard weer geld.

Neen schat, zei ik, nu ben je aan mij verkocht.

Wat durf jij zeggen? Ik had beter een bruidsschat moeten eisen.

Och liefste, jij bent van onschatbare waarde. Geld maakt niet gelukkig, jij mij wel tot op de dag dat ik uitgeteld ben.

Je krijgt dubbel geluk want ik ben zwanger. Ik tel nu voor twee, is dat niet kostbaar?

Er was eens… een dame die met de deur in huis viel. Dit werd geen sprookje van 1001 nacht, maar een nachtmerrie met 112. Ze wou het schrijven in haar vingers krijgen, maar brak een vinger aan de schoolpoort. Ze zag sterren en niet alleen die van de Leuvense Stella. ‘Van klasbank naar ziekenhuisbed;’ hopelijk werd dat een ultrakort verhaal. Haar medecursisten duimden voor een goede afloop maar moesten ondertussen exact 101 woorden uit hun duim zuigen met Rhodes als inspiratiebron. Ze besloten haar een roos op papier te geven zodat alles weer rooskleurig werd en ze nog veel bloemlezingen kon schrijven. Ze zouden allen voortaan wat meer op hun tellen passen.

Schrijf! Challenge 5.

De kunst van het schrijven is jezelf uitvinden als schrijver.

Haar bureau lag vol met boeken, tijdschriften en vele beschreven bladen papier. Ze hield niet van chaos, maar dit was een verzameling van trofeeën die ze in de loop der weken bij elkaar had gesprokkeld. De romans waren haar inspiratiebron voor een project waar ze van droomde: haar eigen boek in de rekken van die bekende boekhandel, het standaardgegeven van Het Wereldje. De tijdschriften werden zorgvuldig uitgepluisd op zoek naar tips. De epistels leken krabbels, maar waren allemaal onderdeel van haar magische werk. Ze wou betoveren en veroveren met zin en zinnen. De formules met woorden die ze speels had bedacht waren onbekend, maar stonden te popelen om de wijde wereld in te trekken. Dit was haar paradijs. Na een aantal jaren gewerkt te hebben aan de lopende band van een fabriek, was ze blij dat ze haar droom had durven realiseren om schijfster te worden. Af en toe moest ze zakelijke teksten schrijven om wat brood op de plank te krijgen en typte ze geconcentreerd op de computer. Ze bespeelde dan het toetsenbord zoals een goed afgestemd instrument maar beet voortdurend op haar lippen omdat dergelijke saaie werkjes er nu eenmaal bij hoorden. Veel vaker kon ze met haar toverstaf zwaaien; een dikke blauwe balpen waarmee ze stevig kon doordrukken op het papier, zodat het net leek alsof ze een stempel wou zetten. Een “challenge” om te schrijven ging ze zeker niet uit de weg. Ze voelde soms aarzeling in haar vingers, maar al vlug maakte de concentratie zich van haar meester en liet ze de hersenkronkels op papier fonkelen als een vuurwerksterretje.

Kronkelen en fonkelen

Spetteren in de letteren

Spinnen verzinnen

Zinnen beminnen

Zinnen zetten op

een op en top

web van woorden

die bekoorden

en samen in koor

het hoogste lied zongen

en passie en plezier afdwongen,

maar dan wel ongedwongen

Dat rijmt met haar persoonlijkheid, dus die speelsheid wil ze nog niet kwijt.

Wil jij worden betoverd?

Hokus pokus,

Zij houdt haar focus

en gaat verder op ontdekkingsreis

ondanks en dankzij de letterlijke prijs

die ze moest betalen

om met letters

haar eigenwaarde

in haar zevende hemel te prijzen.

Schrijf! Challenge 2.

Zinnen met zin en een beetje onzin.

Weet je al wat je aantrekt vanavond?

Eigenlijk wilde ik niet gaan.

Ben je helemaal gek geworden?

Niet gaan?

Ik heb gewoon geen zin in een hele av…

Dan maak je maar zin.

Ja inderdaad zin – nu geef je ten minste een zinnig antwoord. Ik heb geen zin in een onbezonnen avond. Ik heb mijn zinnen gezet op schrijven. Ik ga mij bezinnen over mijn debuutroman die ongetwijfeld een bestseller gaat worden.

Lieve schat, ik zal je nadien naar een onbewoond eiland sturen met een koffer vol balpennen en papier, maar nu gaan we naar het galadiner van mijn werk.

Ik heb geen zin. Ver-zin maar een excuus.

Ja ja ja, jij hebt de blues maar ik wil nu eens geen blauwtje lopen.

Ik ga nu eens niet nobel zijn, al heb ik wel blauw bloed dat door mijn aderen stroomt van al die inkt die ik op papier doe vloeien.

Trek dan die schitterende nachtblauwe japon aan. Je zult de koningin van de avond zijn. Samen dansen we door de nacht en genieten we van de jaloerse blikken van mijn collega’s.

Ik ontspring liever de dans.

Draai toch niet zo in het rond. Trek gewoon die jurk aan.

Dat vod? Daar lijk ik Assepoester in.

Je overdrijft. Ik zal je morgen mijn kredietkaart geven voor een nieuwe outfit.

Aha, chantage. Mmm, dat eilandreisje zal ik dan ook maar meteen boeken. En jij wordt de sponsor om mijn boek in eigen beheer uit te geven. Ik was nog op zoek naar een conflict voor mijn hoofdpersonages, dus met deze discussie geef je mij inspiratie.

Goed, goed. Hij lachte in gedachten. Straks ging hij naar zijn vriendin. Nu had hij zijn vrouw nog even nodig om de schijn hoog te houden voor zijn baas. Morgen zou er een kras op zijn bankkaart staan. Een nieuwe halen? Geen zin!

Zij kleedde zich magisch op en lachte terug. Ze kende zijn trucjes en wist hoe te betoveren en veroveren. Zijn bankkaart had ze vandaag al stiekem gebruikt. Ze wist welk spelletje ze moest spelen om toch nog groen licht te krijgen. Woordspelletjes waren haar niet vreemd als ze ergens haar zinnen op had gezet.

Een vlucht zwaluwen trok door de lucht, wellicht op zoek naar betere oorden. De bomen verloren bladeren. Ze had zin om naar buiten te gaan, om het leven in te ademen; diep en intens.

De deur zwaaide met een klap open.

Mama, mama, kijk eens, ik heb een mooie tekening gemaakt. Speciaal voor jou!

“Wow! Super schatteknolleke!” zegt ze terwijl ze een paar tranen wegveegt met haar mouw.

Hé mammie, wat is er? Heb je je pijn gedaan?

Och eigenlijk…

Zal ik een kusje geven? Dan geneest het sneller; dat zeg je altijd zelf.

…

Smmaakkk!

Ga eens naast me zitten, grote jongen. Ik moet je iets vertellen.

Kijk eens naar mijn tekening. Gemaakt met mijn nieuwe stiften.

Ik heb vaak pijn. Ik ben ziek.

Zie je die zon? Ik heb haar een glimlachend gezichtje gegeven.

Binnenkort ga ik naar het ziekenhuis gaan.

Hier heb ik jou getekend. Oh dat is niet erg, dan blijf ik bij papa en gaan we samen naar de frituur.

Waarschijnlijk moet ik lang blijven.

Oh? Misschien kan ik met papa ook een keer naar de pizzeria gaan. Ik kom je wel bezoeken en je krijgt elke dag een tekening.

Het gaat een zware operatie zijn. Luister goed jongen, weet dat ik veel van je hou en dat ik altijd aan je denk.

Huh? Je komt toch wel weer terug?

Och jongen, ik weet het niet.

Dat kan toch niet anders! Ik ga al een tekening maken om mee te nemen. Met zo’n mooie zon en zo’n lachend gezichtje.

Hij huppelde weg.

Buiten groeide tussen het bruiner wordende gras een zeldzame bloem. Een schraal zonnestraaltje scheen door de wolken. Ze keek naar de tekening. Een glimlach kentekende haar gezicht.

“Topclubs lanceren facebook,” staat er vandaag in de krant. Mijn toppeelster wist al dat publiek gaan reizen pp het web je populair maakt. Ze is vandaag vertrokken voor een solo wedstrijd.  De tegenstander neemt graag de proef op de som en berekent zijn kansen; het examen wiskunde. Ik weet dat ik erop kan rekenen dat ze zich degelijk heeft voorbereid. De overwinning valt af te wachten. Ze is in ieder geval strijdbaar vertrokken, regen en koude trotserend op weg naar haar doel. Of ze gaat scoren, valt af te wachten. Ik doe niet aan kansberekening door naar de gokchinees te gaan. Ik wed liever op een glimlach op haar gezicht als ik haar zou opwachten met loempia’s en sushi Dan ben ik een mama aan de top (neen geen oma zoals bij K3. Ik ben ondanks en dankzij alles jong van hart). Samen vormen we dan ook een topclub. Posten op facebook hoeft niet per se. Face to face is veel leuker. We weten dat we op elkaar kunnen rekenen en zijn elkaars fanclub. Is dat niet “top-pie?”

Applausje mag. “Liken” ook!