Auteur: Le(o)na (Pagina 15 van 28)
Woordmagiër en communicatiestrateeg.
Academische achtergrond in communicatiewetenschappen, film en management met een aggregaat voor het hoger onderwijs en een doctoraatsopleiding in de sociale wetenschappen.
Solo mama van Bona en Luna.
Hij keek naar haar; nog een beetje schuchter want hij wist dat als hij zou toegeven aan zijn verlangens, pure lust zijn ganse lijf zou overmeesteren. De verleiding om volop te snoepen zou hij maar moeilijk kunnen weerstaan. Hij loerde behoedzaam. Ja, een blik was genoeg. Dat zag er lekker uit. Hij wou zich helemaal laten gaan.
Oeps, ze had hem gezien en keek recht in zijn ogen. Waar kwam die hittegolf zo plots vandaan? Warmte overdonderde zijn lijf. Zijn wangen kleurden rood.
“Hé Paultje,” riep ze onbeschaamd. “Zullen we straks samen smelten?“
Hij voelde het al kriebelen. Hij juichte; in stilte uiteraard. Hoera, Liesje had hem uitgekozen als partner.
“Ja… ja!” Stotterde hij. Hij hoopte maar dat zijn stem niet te schril, maar vastberaden als een echte man klonk.
“Ja Liesje, natuurlijk. Maar eh, hoe zullen we dat aanpakken?“
“Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan,” zei ze met Pipi Langkous-bravoure.
“Euh ja, kweenie of we samen…euh…”
“Ah, ik snap het al. Jij hebt het ook nog nooit gedaan en je denkt dat je het niet kan? Geen probleem. Ik kan je leiden. Ik geef je een inleiding en dan laten we ons helemaal verleiden door alle zaligheid.”
“Stap 1. Laat me je hand pakken. Je moet eerst voelen. Voorzichtig. Bijna strelen. Ervaar de structuur. Ruik. Laat je bedwelmen door de zoete geur. Neen, nog niet likken of proeven; daar moet je nog even mee wachten. Het voorspel is heel belangrijk.”
“Stap 2. Pak vast. Voorzichtig en zacht, maar ook vastberaden met kracht.“
“Stap 3. We moeten op zoek naar hitte. Niet te zwoel of te tropisch. We moeten zorgen voor de juiste temperatuur.”
“Stap vier. Het moment om te vieren. We gaan samensmelten. Jij neemt jouw materiaal en ik mijn zoetigheid en dan zorgen we er met veel warmte voor dat we samen vloeien en één geheel worden. We gaan helemaal in elkaar op.”
Paultje bloosde. Ja, nu zou het echt gaan gebeuren.
“Goed zo,” weerklinkt opeens een enthousiaste stem. “Jullie vormen een schitterend paar. Nu moeten jullie je gesmolten chocolade in vormpjes gieten om pralines te maken.”
De juf van de chocolade workshop kwam er onverwacht bij. “Prima. Geniet ervan samen.”
Paultje aarzelde; tja dat gebrek aan ervaring…
Lies keek hem aan. Wat een lekker stuk, bedacht ze met een knipoog. Ze had wel zin… om te snoepen. Ja heerlijk, een droom zonder schroom… die chocolade die ze samen hadden gemaakt… Zou hij ook smelten voor haar? Wat een hit-te zou dat zijn…
De workshopbegeleidster had ondertussen haar eigen hete hit opgezet:
Choco choco latte.
Whoaa. Everybody in the world likes chocolate.
Ooooh, we love it.
Oh, it makes you…
Yeah, it gets you sexy…
https://youtu.be/JDw0cbkH5VY?si=Sye9VVXsEokNnRf7
Zijn gebalde vuist bonkte hard op de tafel.
“An-ne-ma-rie,” roept hij met een schrille stem. “Waarom is er vijf-en-vijf-tig euro van onze rekening gegaan.” “Naar Nail Art?”
“Euh…” Ze kroop al ineen vanaf het moment dat ze haar volledige naam lang uitgespeld hoorde. Zijn minachtende blik leek haar te doorboren.
“Oh Jos, Ik heb mijn nagels laten doen bij de styliste.” “Mooi hé?” kirde ze schijnbaar vrolijk, maar met een niet te verbergen onzekerheid.
“Wablieft? Jij wordt nog de nagel van mijn doodskist met die belachelijke uitgaven. Vijf-en-vijf-tig euro!” Hij leek te blaffen als een woeste hond.
“Maar schat, schatje, je wilt toch wel een knap vrouwtje…” “Beschouw het maar als een cadeautje. Voor mijn verjaardag… Of neen… voor jouw verjaardag!”
“Je moet niet zo bij de hand doen, Annemarie. Je hebt een gat in je hand!”
“Ma…” Verder kwam ze niet. Ze slikte haar “maar” in. Hij haalde weer het bloed onder haar nagels uit.
“Ma… ja je bent mama.” “Van onze zoon.” “Je blijft thuis.” “En je zorgt voor hem.” “Ik werk hard voor jouw luie luxe leven, zodat je je nagels niet meer moet breken met typen in dat saaie advocatenkantoor.” Zijn hand op tafel kletste luid.
Ze keek neer. Haar mooi gemanicuurde nagels wou ze even verstoppen.
“Ik zwoeg bloed, zweet en tranen om jouw rotzooi in dit huis op te ruimen.” Dacht ze.
“Ja lieverd,” hoorde ze zichzelf zeggen. “Je werkt hard en ik ben je dankbaar.”
“Goed goed, Marieke, ik zal deze keer mijn hand over mijn hart strijken. Wees voortaan wat zuiniger met mijn geld.”
“Ja, zijn geld,” zuchtte ze onhoorbaar. Ze had zin om haar vinger op te steken.
Hij wist niet dat ze bij de pinken genoeg was om stiekem geld te sparen, door telkens cash te vragen aan de kassa, als ze boodschappen pinde.
Ze spaarde stiekem voor haar scheiding en voortaan ook voor haar kleine pleziertjes. Hij zou, ooit op een dag, geen vinger meer naar haar uitsteken.
Dikke duim voor haar. High five!
