Blog & Inspiration 2 Write

Tag: lichtpuntjes (Pagina 1 van 2)

Maandag-ontdekker

🔎 De Woordenschatjacht van de Maandag

Er bestaan mensen die maandag bekijken alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het einde van het weekend.

Maandag zelf begrijpt daar weinig van.

Hij komt gewoon aankloppen met een rugzak vol nieuwe kansen en vraagt vriendelijk: “Mag ik binnen?”

Misschien verdient hij een tweede kans.

Laten we daarom vandaag op woordenschatjacht gaan.

Het woord van de dag is…

Maandag.

Wat zit daar allemaal in verstopt?

🌙 Maan
Omdat een vleugje verwondering ook overdag mag blijven hangen.

🍃 Aan
Zet vandaag je nieuwsgierigheid aan. Je glimlach ook. De rest volgt meestal vanzelf.

🌞 Dag
Een blanco blad waarop nog niets is mislukt en alles nog kan ontstaan.

Vandaag voegen we enkele nieuwe woorden toe aan ons denkbeeldige woordenboek.

✨ Weekvonk

Dat kleine moment waarop je voelt: deze week zou weleens verrassend mooi kunnen worden.

🌙 Maanmoed

Rustige kracht. Niet luid. Niet spectaculair. Wel precies genoeg om de eerste stap te zetten.

☕ Theeknuffel

Dat eerste warme moment waarop je lichaam wakker wordt en je hoofd besluit om ook maar mee te doen.

🧭 Denkkompas

Dat innerlijke stemmetje dat je, ondanks alle to-do’s, herinnert aan wat echt belangrijk is.

😄 Lachbrandstof

Volledig hernieuwbare energie. Werkt uitstekend. Heeft geen stopcontact nodig.

🧰 Geluksgereedschap

Een vriendelijk woord. Een onverwachte glimlach. Zon op je gezicht. Een goed boek. Een wandeling. Of gewoon vijf minuten waarin niemand iets van je vraagt.

🤝 Samenkracht

De bijzondere energie die ontstaat wanneer mensen elkaar helpen, aanmoedigen of gewoon even echt naar elkaar luisteren.

Mijn ontdekking van vandaag

Maandag is helemaal geen zware dag.

Hij is een cadeau dat nog in cadeaupapier zit.

Misschien zit er vandaag een onverwachte ontmoeting in.

Een goed idee.

Een compliment.

Een klein succes dat groter voelt dan je had verwacht.

Of gewoon een moment waarop je beseft dat het leven zich vaak verstopt in de gewone dingen.

Dus…

Pak deze week uit met nieuwsgierigheid.

Loop niet alleen achter de klok aan, maar ook eens achter een zonnestraal.

Verzamel glimlachen alsof ze onderweg gratis worden uitgedeeld.

Maak ruimte voor kleine gelukjes. Ze zijn vaak verrassend goed in verstoppertje spelen.

En wie weet…

voeg jij vandaag wel een nieuw woord toe aan jouw eigen woordenboek.

Ik wens je een maandag vol weekvonken, maanmoed, lachbrandstof en samenkracht.

Maak er een prachtige dag van.

Want elke mooie week begint met één eenvoudige beslissing:

Vandaag maak ik er iets moois van. ☀️

Moederdag. Mama’s maken licht.

Sommige mensen zoeken lichtpuntjes alsof ze ver verstopt zitten.

Mama’s… mama’s maken ze.

Elke dag opnieuw.

In kleine gebaren. Kleine gewoonten.
Kleine glimpen goedheid die groter blijken dan ze lijken.

Een boterham met bezorgdheid besmeerd.
Een fluisterzinnetje: “laat iets weten.”
Een blik die zegt: “je hoeft het niet alleen te dragen.”

Moederliefde woont niet in perfectie. Ze woont in aanwezigheid.

In mama’s die doorgaan wanneer hun hart moe is.
Die blijven geven. Blijven geloven.
Blijven glimlachen zelfs wanneer het leven even donker kleurt.

Mama’s zijn lichtvangers.
Lichtverspreiders.
Lichtpuntjesverzamelaars.

Ze strooien zachtheid tussen haast en huiswerk,
tussen zorgen en zondagse stilte.

“Kom maar.” “Rust maar.” “Ik ben hier.”

Altijd weer: ik ben hier.

Dat zijn de lichtpuntjes die mensen onthouden.

Niet de perfecte plaatjes. Wel de warme woorden.
Wel de handen die blijven dragen wanneer het zwaar wordt.

Vandaag brandt er ook een bijzonder licht voor mama’s die het alleen dragen.

Mama’s die iemand missen maar zichzelf elke ochtend opnieuw bijeenrapen
voor kleine oogjes die op hen vertrouwen.

Mama’s die soms breken in stilte maar toch brooddozen vullen,
dekentjes rechttrekken en licht blijven maken.

Voor elke alleenstaande mama.
Voor elke mama met een lege stoel aan tafel.

Jij bent geen gebroken licht. Jij bent een vuurtoren.

Een zachte sterrenstraal op dagen die zwaar aanvoelen.

Een fluisterlicht dat zegt:

“je bent veilig.” “je bent geliefd.” “je bent thuis.”

Precies daar, in dat kleine licht
dat nooit helemaal dooft, woont moederliefde.

Mama’s dragen.
Mama’s dromen.
Mama’s doen dagen oplichten. ✨

Mei-mij-mering in het Morgenlicht”

1 mei, mijn mij-dag vol magie 🌿

Eén mei, één moment, één mengeling van moed en mijmering 🍀
een minuscule mijlpaal die zachtjes “mag ik?” mompelt in het ochtendlicht.

Mei maakt mij mild.
Mei maakt mij meer mij.
Mei maakt mij mee met het mysterieuze muziekje van de morgen 🌸

Eén klavertje knipoogt, alsof het precies wist dat ik zou kijken.
Eén meiklokje rinkelt in het ruisen van groen geluk 🔔
en de wereld lijkt even een mild-wakkere wervelwind van wonderen.

Vandaag is geen haastdag, maar een hier-en-heden-hartslag.
Geen moeten, wel mogen. Geen rennen, wel raken 🌼

Dus kom mee, kom mij, kom mei.
Laat je lachen landen in het licht.
Eén dag. Eén glimlach. Eén grote kleine groet aan alles wat groeit .

Ontwaak! Ontvouw! Omarm!

Pasen – op jouw EIgen wijze

P voor prachtig en puur; precies zoals jij bent.
A voor alles wat dit nieuwe seizoen je aanreikt.
S voor speciale zon die zacht en zeker voor jou schijnt.
E voor elk eerlijk moment dat je mag kiezen voor vreugde.
N voor nooit vergeten: jij bent meer dan genoeg.
Vrolijk Pasen – groei gerust, de wereld heeft jouw versie nodig. 🌷✨🐣

Waar woorden woonden. Proloog van mijn verhalen. Over schrijven buiten de lijntjes.

De klas ruikt naar potloodslijpsel, papier en natte jassen die nog een beetje buitenlucht meebrengen. Stoelen schuiven schuchter over de vloer. Iemand laat een potlood vallen. De radiator ruist rustig, alsof hij een geheim bewaart. Door het raam valt een streep licht naar binnen en glijdt over de houten lessenaars. En daar zit ik. Mijn voeten bengelen onder de bank. Ze tikken tegen de metalen stang. Tik. Tik. Tik. – een kleine, koppige cadans die ik zelf nauwelijks merk.

Voor mij ligt mijn lijntjesschrift. Wanneer ik het opensla, ritselt de bladzijde zacht. Het papier is een beetje ruw onder mijn vingers. De blauwe lijnen lopen er geduldig overheen, netjes en braaf. Links staat de rode kantlijn. Een rechte, rustige regel die lijkt te zeggen: hier begint het. Ik laat mijn vingertoppen er even over glijden.

Dan pak ik mijn pen. Het is geen dunne pen, maar een dikke, stevige balpen. Hij vult mijn hand alsof hij precies voor mij gemaakt is. Wanneer ik hem vastklik, hoor ik een klein, vastberaden tikje. De punt raakt het papier. Een blauwe stip verschijnt. Ik druk iets te hard en de inkt wordt dikker dan ik had bedoeld. Ik glimlach een beetje. De eerste letter kronkelt over de lijn. Mijn tong steekt een klein stukje tussen mijn lippen terwijl ik schrijf. Schrrr… Schrrr… Schrrr… De balpen schuift over het papier en laat een spoor van blauwe woorden achter. Maar in mijn hoofd gebeurt iets anders. Gedachten beginnen te rollen – niet netjes achter elkaar – ze tuimelen en tollen. Ik denk aan een hondje uit de straat, aan een boom waar ik ooit in klom, aan een middag met modder op mijn knieën. Alles wil tegelijk in mijn opstel.

Ik stop even. Mijn pen rust tegen mijn kin. Ik kijk omhoog naar het plafond, naar een vlekje dat een beetje op een wolk lijkt. Daarboven zweeft mijn verhaal. Ik voel bijna hoe de volgende zin al klaarstaat. Dan schrijf ik weer. Mijn letters zijn nog een beetje wiebelig. Sommige zijn groot en gul, andere klein en voorzichtig. De blauwe inkt glanst heel even voordat hij in het papier zakt. Mijn hand beweegt langzaam maar zeker. Pols, vingers, penpunt. Soms veegt mijn mouw zacht over het blad.

Rondom mij gaat de klas gewoon door. Een stoel piept. Iemand fluistert. De juf loopt zacht tussen de banken. Maar voor mij wordt alles stiller. Alsof er een glazen stolp over mijn lessenaar staat. In die stolp zitten alleen mijn schrift, mijn dikke balpen en ik. De regels vullen zich langzaam met woorden; woorden die wandelen, zinnen die kronkelen.

Terwijl ik schrijf, ontdek ik iets wat ik nog niet kan uitleggen: dat mijn hoofd vol verhalen zit en dat die verhalen, via een beetje blauwe inkt en een stevig vastgehouden pen, gewoon naar buiten kunnen stromen. ✨

Epiloog:

Als mijn verhaal klaar is, zet ik onderaan twee kleine woorden: Wordt vervolgd. Ik weet nog niet dat ik die woorden nog vaak zal schrijven. in schriften, op losse vellen, later op schermen. Verhalen zullen zich blijven aandienen, koppig en kleurrijk, alsof ze altijd al op mij hebben gewacht. Ergens, tussen de blauwe lijnen en de rode kantlijn van dit eerste opstel, begint het al zacht te groeien, een gewoonte, een honger, een heimelijke toekomst van woorden.

Wordt vervolgd. Steeds opnieuw.

“Een pen is klein, maar de werelden die hij opent zijn groot.”

Dromen. Schrijven. Bij en blij blijven.
« Oudere berichten

© 2026 (B)right 2 Write

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑