Sommige mensen zoeken lichtpuntjes alsof ze ver verstopt zitten.
Mama’s… mama’s maken ze.
Elke dag opnieuw.
In kleine gebaren. Kleine gewoonten.
Kleine glimpen goedheid die groter blijken dan ze lijken.
Een boterham met bezorgdheid besmeerd.
Een fluisterzinnetje: “laat iets weten.”
Een blik die zegt: “je hoeft het niet alleen te dragen.”
Moederliefde woont niet in perfectie. Ze woont in aanwezigheid.
In mama’s die doorgaan wanneer hun hart moe is.
Die blijven geven. Blijven geloven.
Blijven glimlachen zelfs wanneer het leven even donker kleurt.
Mama’s zijn lichtvangers.
Lichtverspreiders.
Lichtpuntjesverzamelaars.
Ze strooien zachtheid tussen haast en huiswerk,
tussen zorgen en zondagse stilte.
“Kom maar.” “Rust maar.” “Ik ben hier.”
Altijd weer: ik ben hier.
Dat zijn de lichtpuntjes die mensen onthouden.
Niet de perfecte plaatjes. Wel de warme woorden.
Wel de handen die blijven dragen wanneer het zwaar wordt.
Vandaag brandt er ook een bijzonder licht voor mama’s die het alleen dragen.
Mama’s die iemand missen maar zichzelf elke ochtend opnieuw bijeenrapen
voor kleine oogjes die op hen vertrouwen.
Mama’s die soms breken in stilte maar toch brooddozen vullen,
dekentjes rechttrekken en licht blijven maken.
Voor elke alleenstaande mama.
Voor elke mama met een lege stoel aan tafel.
Jij bent geen gebroken licht. Jij bent een vuurtoren.
Een zachte sterrenstraal op dagen die zwaar aanvoelen.
Een fluisterlicht dat zegt:
“je bent veilig.” “je bent geliefd.” “je bent thuis.”
Precies daar, in dat kleine licht
dat nooit helemaal dooft, woont moederliefde.
Mama’s dragen.
Mama’s dromen.
Mama’s doen dagen oplichten. ✨
