Over hoe kleine woorden een dag laten oplichten. Zacht. Simpel. Blijvend.

Woorden vielen als confetti in een dag,
een dwarrelend feest dat niemand vroeg, maar toch graag zag.
Ze cirkelden door uren als een kompas van licht,
en wiegden elke schaduw langzaam uit het zicht 💫

Elke zin een glimlach met een eigen klank, eigen naam,
sommige stil en teder, andere sprankelend en vurig tegelijk gegaan.
Alsof een gewone dag een nieuwe taal verstond,
en die zich moeiteloos een weg naar binnen vond 🌿

Dankjewel werd een woord dat zich vermenigvuldigt in de lucht,
een zachte kring van warmte, een ademende zucht.
Tussen wensen en kleine gebaren door,
ontvouwde zich iets groots in wat eerst zo gewoon leek ervoor ✨

Iets eigenaardigs groeit in stilte, iets lichts, iets fijns:
zinnen verzamelen zich als glans in glazen lijnen.
Niets hoeft gevangen, niets hoeft strak of klein,
alles mag even zweven en eenvoudig zijn 🌈

Dankbaarheid fluistert in woord geweven zwier,
en maakt van een moment een klein kosmisch hier.
Wie even knippert, heel kort en heel zacht,
ziet hoe wat viel nooit helemaal verdwijnt, maar wacht ✨